Co jak co, ale angielskie desery są naprawdę wyśmienite. Czapki z głów.

Ponieważ potrafię zepsuć każde ciasto, rzadko się biorę za robienie takich delicji, ale ale... przy tym sobie radzę :) Wrzucam przepis na trifle, inne jego warianty znajdziecie na typowych blogach kulinarnych, u mnie ja zwykle - na oko. Nie ma się potem co dziwić, że mi ciasta nie wychodzą, tam proporcje są jednak istotne...

Ok, lecimy:

1. Na spód naczynia ułożyć biszkopty (upss... nie mówiłam, że to nie jest przysmak bezglutenowy?) i zalać tężejącą owocową galaretką (zawsze daję mniej wody niż w przepisie, żeby szybciej stężała) Odstawić na noc, najlepiej do lodówki.

2. Wykonać budyń waniliowy, też z większą ilością mleka, tak żeby był bardziej płynny (chyba, że są wśród nas chętne na wykonanie sosu custard wg. tradycyjnej receptury... trzeba zatem wyguglować...).  Gdy lekko ostygnie, zalać pierwszą masę, można wcześniej nasypać owoców sezonowych.

3. Ubić śmietanę 30% z odrobiną żelatyny lub mixu do śmietany (ja z przezorności użyłam obu dodatków)

4. Udekorować świeżymi owocami

Voilà!

Oczywiście istnieją warianty tego deseru i podejrzewam, że powyższy jest ubogim krewnym oryginału, ale smakuje wyśmienicie...

A na końcu znów znajdziecie serię brzydkich zdjęć, czyli podgląd mojej kuchni podczas procesu przygotowywania ;)

(a stąd były owocki - organiczne porzeczki, ale od rodziny, nie z wypasionego ekotargu ;)

Ponieważ minęło już pół roku od mojego postanowienia, że w 2016 nie kupię sobie żadnej nowej rzeczy do ubrania, mogę teraz oficjalnie powiedzieć, że się udało! Zostawiłam sobie furtkę w postaci możliwości kilku wizyt w ciucholandzie, przed rozpoczęciem danego sezonu. Opcję tą wykorzystałam, kupując, oczywiście tylko na wagę, trzy razy w ciągu tych ostatnich sześciu miesięcy. Ciekawe jest to, że ubrania się pojawiają nawet bez angażowania gotówki - od koleżanek, od dziewczyn z rodziny. Chyba nie zawsze chodzi o to, żeby mieć nową rzecz, prosto ze sklepu. Zrozumiałam, że 

być może kobietom wystarcza mieć coś innego, czego wcześniej nie ubierały. 

Taka rzecz, choć nie pachnie jeszcze taśmą produkcyjną, jest nowa właśnie dla mnie, 

bo jeszcze jej nie miałam. 

Myśląc w ten sposób, łatwiej jest czuć się dobrze, w tym, co się nosi, nie wydając przy tym połowy wypłaty na szmatki. 

Na wakacjach, zamiast jak zazwyczaj, jednego popołudnia przeznaczonego na lokalne sklepy z ubraniami, rzuciłam się na coś innego. 

Oto nasze zdobycze:

Niektóre wyszukane w księgarniach, inne dostaliśmy od przyjaciół. 

Stereotypowa kobieta namiętnie gromadzi buty. Stereotypowa, bo która z nas ma ich kilkaset par, jak gwiazdki z tv czy instagrama? 

Chyba w ten sposób traktuję książki - 

chcę ich mieć dużo, ciekawych, innych, 

po które sięgam, w zależności od nastroju. 

Przywiozłam też coś, czym podzielę się z innymi, prosty pomysł, jak zachęcić ludzi, z którymi pracuję lub tych, dla których prowadzę warsztaty, do kontaktu z drugim językiem. Darmowe gazety z marketów, magazyny z drugiej ręki, jakaś nowa gazetka za funta i powycinane artykuły z gazet przyjaciela ;) Przydadzą się już niedługo.

Nie wrzucam już zdjęć książeczek dla dzieci, ale to też znalazło się w bagażu. Najbardziej lubię buszować po charity shopach, tym razem wyhaczyłam tam książkę z rymowankami dla dzieci - doskonałe narzędzie pracy, nie tylko dla rodzica...

Najlepsze jest to, że w tym roku też udało się to wszystko spakować tylko do bagażu podręcznego :) A jakie są wasze zdobycze wakacyjne? Gromadzicie buty czy coś innego?

Trzymajcie się!

Na wczorajszej wycieczce zauważyłam taką chumrę :)

Życzę wam czasu, w którym będziecie mogły odpocząć. Czy to będzie wolniejsze popołudnie, weekendowy wypad za miasto, chwila na swoje hobby czy urlop z prawdziwego zdarzenia, nie ma aż tak dużego znaczenia. Ważne, by odsapnąć od rutyny pracy i przeżyć coś fajnego! Mój cel na te wakacje? Jeszcze więcej jeździć na rowerze, realizować swoje pasje i przeczytać książkę Simona Sinek'a, na którą wreszcie nadszedł czas :)

Ten urlop jest wyczekany, dużo się działo przez ostatnie miesiące i chwilami czułam się jak Supermenka, która daje radę. Były też momenty bardzo ciężkie, gdy byłam o krok od tego, by przysłowiowo "usiąść i płakać". 

Czego się nauczyłam? 

Odmawiania i profesjonalizmu. 

Takiego, który sprawia, że uśmiechasz się nawet wtedy, gdy nie jest ci do śmiechu. 

Dostałam możliwość pracy ze świetnymi ludźmi: koleżankami z pracy, dziewczynami z kursu językowego, liderami kościoła dziecięcego, słuchaczami warsztatów, które miałam przywilej prowadzić. Udało się rozpocząć cykliczne spotkania dla kobiet, przygotować się na egzamin językowy, spotykać się z innymi blogerami, od których zawsze tak wiele się uczę, wziąć udział w oficjalnym biegu, nie wydać pieniędzy na bezsensowne rzeczy do mieszkania. Mimo tego wszystkiego, co robiłam miałam siłę, by chcieć się rozwijać dalej, wiem, że źródłem takiej siły i pokoju jest dla mnie Bóg. Po ludzku patrząc, chwilami można się było zajechać, ale On nadaje sens mojemu życiu i wypełnia pasją i energią do działania!

Mija pierwsza połowa tego roku i uznaję ją za bardzo dobrą, choć ciężką. Jaka będzie druga? Jeśli mam przed sobą kolejne rzeczy zrobienia, to ta połowa będzie... bardzo celowa... :)

Pokochałam rower. Zwłaszcza miejski. 

A już wybitnie straciłam głowę dla wycieczek rowerowych po płaskim :)

Jak przystało na dziewczynę wychowaną w terenach podgórskich, szczerze nie lubię wszelkiej maści podjazdów...

Cudownie jest jeździć i zwiedzać 
bez kropelki potu...

Ponieważ w ubiegły weekend miałam przyjemność udać się na drugą prawdziwą randkę, od czasu pojawienia się Szwołka, pomyślałam, że podzielę się tym, czego się podczas niej nauczyłam. Mówi się, że 

człowiek dla własnego rozwoju powinien się co jakiś czas zrobić coś 

czego nigdy nie robił 

lub zdobyć nową umiejętność. 

Do rzeczy: nauczyłam się korzystać z internetowego systemu wypożyczania rowerów. Nie wiem jak wy, ale jeśli jesteśmy trochę do siebie podobne, to być może taka rzecz też jest dla was na początku wyzwaniem. 

To zaczynamy! Sześć faktów, które uznałam za warte podzielenia się z innymi kobietami:

1. Czy ten rower działa? 

Pożyczyłam ze dwa razy rower, który miał zepsuty łańcuch, mogłam sobie pedałować z prędkością Pendolino, a i tak bym nigdzie nie dojechała... Takie rzeczy można sprawdzić zanim się wklepie numerek roweru do maszyny obsługującej. Zepsuty łańcuch (zwisający), kierownica, która samoistnie przemienia się w kolarską wersję etc. Teraz wiem, że mam obejrzeć rower dokładnie zanim zdecyduję, że właśnie ten numer biorę. Obsługa rowerów na pewno robi co może, by udostępniać tylko te w pełni sprawne, ale rowery miejskie robią się tak popularne, że konserwacja też wymaga czasu.

2. Kto mi pomoże?

W opisanych wyżej przypadkach, kiedy wypożyczyłam rower, wymagający lekkiego retuszu, bardzo pomogła obsługa klienta. Naprawdę, trzeba przyznać, że załatwiali sprawę od razu, uprzejmie i wcale nie musiałam wysłuchać pół utworu "Dla Elizy", żeby rozpocząć rozmowę z konsultantem. Szybko i profesjonalnie. Co jest istotne: miej naładowaną komórkę, ale nie tylko z tego powodu. Komórka przydaje się, by uniknąć sytuacji, gdy inna zdesperowana turystka sprzątnie Ci ostatni rower sprzed nosa, bo zaloguje się przez telefon, a nie niezdarnie klikając na maszynie do wypożyczeń. Pozdrawiam serdecznie Panią, która w sobotę około południa wygrała niemy wyścig o rower na stacji, na Krakowskim Przedmieściu :) 

3. Strategia pomaga :)

A propos bezsłownych potyczek na wypożyczenia - trzeba myśleć strategicznie. Są w miastach takie stacje, które cieszą się wielkim powodzeniem, czyt. ciężko tam o rower akurat w chwili, gdy go potrzebujesz i takie, gdzie wszystkie rowerki się chowają i czekają, aż ktoś je znajdzie :) Jeśli zaczynasz, celuj w mniej okupowane stacje, na obrzeżach albo kup jogurcik w Społem i czekaj na swoją kolej, podziwiając przechodniów. Slow life! Rower miejski to doskonałe rozwiązanie dla turystów, a jeśli jesteś systematycznym bywalcem stacji rowerowych, na pewno szybko wypracujesz swoją strategię zdobycia rowerka ;)

4. Bezpieczeństwo przede wszystkim!

Masz torbę - wkładając do koszyka przed sobą, opleć paskami kierownicę (z sensem!) albo zaopatrz się w mały karabińczyk, którym przymocujesz torebkę na krótkim uchwycie do koszyka. Świetne jest to, że te rowery są zaopatrzone w światła ledowe, które oświecają drogę i sprawiają, że jesteś widoczna z daleka i to automatycznie, bez dynamo i bez konieczności włączania niczego. 

5. Czytaj warunki :)

Jeśli masz czas, przeczytaj stronę firmy wypożyczającej z uprzedzeniem. Ja byłam tak tym wszystkim zaaferowana, że niepotrzebnie zapłaciłam dwa razy. Wystarczyło doczytać, że rejestrując się mogę wypożyczyć aż cztery rowery na moje konto. Ale nie żałuję, było świetnie! I tak wyszło nas to taniej niż wypożyczenie dwóch rowerów na cały dzień, w godzinach pracy firmy wypożyczającej. A z rowerami miejskimi możesz jeździć 24h na dobę :) Polecam jednak doładować na początek od razu ciut większą kwotą, by móc swobodnie jeździć. My w stolicy za 20 zł za osobę najeździliśmy się ile dusza pragnie i jeszcze zostało :)

6. Go wild!

Tym razem się nie udało, ale następnym razem spróbujemy. Jazda tandemem to jest coś! Kilka lat temu próbowaliśmy, ciekawe uczucie i dobra lekcja współpracy. Wiem, że przygotowane przeze mnie punkty są dla kobiet, ale pewnie niejedna z nas takie przygody odbywa ze swoim Przyjacielem, a można też z inną bliską osobą. Nie wszędzie są dostępne tandemy, ale moim celem jest zachęcić was do poszukania czegoś ekstra! W niektórych miastach do wyboru są też 'riksze', w których można wozić jedno lub dwójkę (!) dzieci. Do odważnych świat należy :)

---

Poniżej podsumowanie rowerowych spacerów po stolicy. Każde zdjęcie ma swoją historię. Jedne z najcenniejszych wspomnień to krótki pobyt w niesamowitej księgarni autorskiej Jacka Walkiewicza, z której przywiozłam sobie książkę, za którą już niedługo się zabieram, i chwile osobistego, wyczekiwanego od dawna, chill outu, w świetnym miejscu Dwóch Takich. Bezcenne.

Chcesz wiedzieć więcej o systemie rowerów miejskich Nextbike, zajrzyj tutaj

UWAGA: Ten artykuł nie jest sponsorowany. To moja pozytywna opinia, którą chciałam się z wami podzielić.

A jakie są wasze doświadczenia z rowerami miejskimi? A może podzielicie się waszą zabawną historią lub inną przydatną radą?

Zastanawiasz się co można dać dziecku? Od jakiegoś czasu, zainspirowana dobrą znajomą, która wychowała syna już ponad dwie dekady temu, staram się dawać przeżycia, a niekoniecznie rzeczy materialne.

Wycieczka na basen, zaplanowana wizyta w ZOO, kiedyś może lekcja jazdy konnej itp. 

Najpiękniejsze wspomnienia
są związane z przeżyciami, a nie rzeczami. 

Wciąż pamiętam jak dostałam pierwszą lalkę Barbie na urodziny, ale pamiętam też wspólne wycieczki rowerowe z moją młodszą siostrą w pomarańczowym krzesełku na rowerze Taty. 

Dzieci, niekoniecznie twoje własne, może nie jesteś mamą, ale babcią, ciocią, matką chrzestną czy przyjacielem rodziny, prawdopodobnie bardziej zapamiętają emocje, jakich doświadczyły, a nie kolejny plastik w kolorowym pudełku czy designerskie drewniane klocki.

Ale jest jeszcze coś, co można podarować. Można dać zdrową pewność siebie, poczucie, że jest się wartościowym i że przy odpowiednim przygotowaniu, wsparciu i zachęcie można przenosić przysłowiowe góry. 

Tego potrzebują dzieci. 

Tego potrzebują pokolenia. 

Tego potrzebują polskie dzieci,
wychowywane często w zahukaniu i marazmie. 

Można też dać zaproszenie do kreatywności, wprowadzić na drogę większych możliwości.

Jednym ze sposobów w jaki dziecko może mieć szersze perspektywy jest - drugi język. Drugi i kolejny język sprawia, że dostajesz dostęp do kolejnego świata. Możesz przeszukiwać bazy ludzkich idei i pomysłów, trendów i wartości. Czerpać inspiracje ze źródeł, które dla wielu są zakodowane. Francois Grosjean, szwajcarski psycholingwista powiedział o dwujęzyczności, że sprawia ona, że przebywasz w dwóch światach. 

Dziś jest Dzień Dziecka, i by zachęcić do rozważenia właśnie takiego prezentu nie tylko na jeden dzień czy miesiąc zabawy, zapraszam was do obejrzenia clipu, który przybliży ideę dwujęzyczności od małego.

Wszystkiego najlepszego każdemu dziecku w nas!

Ponieważ rzeczy ostatnio dzieją się w zastraszającym tempie pomyślałam, że może wrzucę choć taki krótki post.

Koordynowanie dużego wydarzenia kulturalnego, uczenie się do ważnego egzaminu, prowadzenie warsztatów w kolejnych instytucjach, przewijanie pieluch, gotowanie zup, robienie zakupów, czytanie, słuchanie, bieganie. 

Dlaczego to jest możliwe?

Bo uczę się mówić 'nie'. To nie jest złe słowo. 

Trzeba tylko się zastanowić: komu/czemu i czego odmawiać? Odrzucam rzeczy, których zadaniem jest mnie uśpić, ogłupić, dobić, wpędzić w marazm. Mówię 'tak' prawdziwym relacjom, wspólnym spotkaniom, działaniom, które mają sens, bo popychają naprzód nie tylko moje życie, ale kogoś jeszcze.

Cytat z Ani z Zielonego Wzgórza zachęca do optymizmu i, pośrednio, do bycia ludźmi na 'nie'. 

Do kolejnego, innego i pozytywnego oblicza tego słowa, które brzmi: 

a właściwie to czemu nie?

Pozdrowienia!

Udaje mi się czytać, choć zdecydowanie mniej, niż rok temu. Ubolewam nad tym, bo po okresie kilkunastu lat, gdy czytałam bo musiałam (studia) lub po prostu nie czytałam, wróciłam do książek i zaprzyjaźniłam się z nimi ponownie, jak w czasach podstawówki i średniej. 

Dlaczego kolejny "kij w mrowisko"? Poprzednie: tutaj i tutaj

A taki mam cytacik, z książki, którą ostatnio przeczytałam:


Dr Henry Cloud i John Townsend przypominają nam, że rodzicielstwo to praca tymczasowa, a nie tożsamość. Rodzice, którzy nie mają życia poza swoimi dziećmi, uczą je, że wszechświat kręci się wokół nich... Odpowiedz na potrzeby dziecka, a potem ucz go, że może sam zaspokajać swoje, kiedy Ty skupiasz się na własnych". [Nancy Beach]

Prawie poczułam to lekkie skrzywienie się niektórych. Choć mam nadzieję, że wiele z was rozumie, że ten cytat nie ma na celu "białorękawiczkowego" usprawiedliwiania zaniedbywania dzieci! Wręcz przeciwnie, choć zawiera się w nim pewien paradoks.

Jak to możliwe, że bycie matką nie jest jedyną tożsamością? I co to znaczy, że dziecko może samo zaspokajać swoje potrzeby? Wydaje mi się, że nie lubimy czytać przydługich wpisów na blogach, więc ja też staram się streścić, choć moje założenia często się nie udają ;)

Kobieta może w życiu pełnić wiele ról i często, choć nie zawsze, zostaje też matką. I choć wtedy zaczyna inną drogę, to jej życie (upodobania, marzenia, cele, powołanie, pasje) nie muszą umrzeć. To prawda, że mogą dość znacznie odsunąć się w czasie, ale może być i matką, która całym sercem kocha swoje dzieci, i sobą, tą nastolatką z marzeniami! Wiecie, ja to piszę też do siebie...
Gdybyśmy rozmawiały na żywo, może wymieniłybyśmy się swoimi trikami na to, jak to zrobić, jak pozostać sobą - po prostu, dziewczyną, kobietą, będąc jednocześnie Rodzicielką.

Moje przykłady:


Jakie są wasze przykłady? Jestem naprawdę ciekawa! Podzielcie się nimi w komentarzach :)

Jeśli chcesz zastanów się ze mną:
1. Jak i w jakim zakresie mogę świadomie projektować to jak wygląda moje macierzyństwo?
2. Czy żyję w ciągłym poczuciu winy? Czy jestem Matką Doskonałą? Czy muszę nią być? Może jestem po prostu Dobrą Mamą? 


 P.S. W życiu staram się korzystać z doświadczenia innych, którzy już przeszli odcinek drogi, którym ja właśnie podążam. Podpytuję doświadczone matki, czytam fajne książki. Niedawno czytałam właśnie o "good-enough mothers" i to mnie zainspirowało do tego posta. Polecam też książkę w pigułce pewnej matki - Anny Smith, w końcu matka szóstki, coś tam o macierzyństwie pewnie wie ;) zajrzyj. A może tutaj lub jeszcze tam.

 [fot. oliwer]

Czy wiesz coś o żonie Einsteina? A może słyszałeś o jej nieprzeciętnych zdolnościach matematycznych?

Jakie postacie historyczne przychodzą ci na myśl, kiedy słyszysz hasło: 

wzór do naśladowania? 

Kto jest dla Ciebie ideałem, jeśli chodzi o osiągnięcia czy charakter?

Wolę szukać głębiej niż to, co oczywiste. Tak natknęłam się na kilka postaci, które mnie niesamowicie fascynują, a o których nie słyszałam w mass mediach, nie czytałam o nich w programowych podręcznikach czy zalecanych książkach. Na mojej liście jest kilka osób, które są opisane w Piśmie Świętym, a jeśli zdarza ci się słuchać kazań to powiem ci, że nigdy nie słyszałam, żeby byli bohaterami jakiejś inspirującej przemowy. Znajdziesz tu też osoby bardziej współczesne, z grona naukowców, ale nie uczyłam się o nich na studiach. A jednak bardzo chcę być do nich podobna, w niektórych rzeczach. To bezimienni, nieobecni i zapomniani mentorzy.

MILEVA MARIĆ, ŻONA EINSTEINA - czytałam jakie miała osiągnięcia, jak pracowała na równi z mężem, jak w końcu zaczęła usuwać się w cień. Historia tego związku nie ma happy endu, ale chodzi o coś innego. Uświadamiam sobie, że wielcy ludzie pracowali z wielkimi cieniami. Czasem była to żona, matka, innym razem lojalny doradca, wymagający trener czy oddany asystent. 

Ich imiona na ogół są nieznane. 

Ich zdolności i charakter, niezbędne. 

Kto zna matkę dziewiętnaściorga dzieci Susannę Wesley albo Waltera Hoopera? Jeśli te imiona nic ci nie mówią, powiem ci, że ja nie wiem jak ma na imię trener Barcy. Domyślam się tylko, że pełni rolę kluczową. Chcę pamiętać, że każdy ma coś do zrobienia, choć nie każdy jest widoczny. 

KOBIETA Z SZUNEM - to postać ze Starego Testamentu, którą kiedyś przypadkiem odkryłam. Nie znam jej imienia, nie wiem czego i od kogo się nauczyła, i czy w ogóle się uczyła? Wiem jak zmieniała na lepsze swoje otoczenie. Wpadła na pomysł, żeby przygotować pokój dla proroka, to już coś. Ale poszła o krok dalej. Nie zadowoliła się tylko wykonaniem niezbędnego. Podeszła do zadania nieszablonowo. I strategicznie. 

Nie tylko zrobiła. 

Ona zadbała. 

Dlatego ją zapamiętałam. To kreatywność, która robi coś ekstra, która przewiduje i dba o potrzeby tych, z którymi przebywa. (więcej: 2 Ks. Królewska 4)

CHŁOPIEC Z RYBAMI I CHLEBKAMI - znam historię cudu rozmnożenia, ale chłopca wcześniej nie analizowałam. Pewna sytuacja sprawiła, że przyszedł mi na myśl. Jak się czuł, gdy zabrano mu to, co on skrupulatnie i zapobiegliwie zaplanował, albo dostał od kogoś, kto zrobił to za niego? To on jedyny był naprawdę przygotowany i nagle ktoś tak po prostu zabrał jego zapas dla dobra ogółu?! Co wtedy poczuł? Przecież nie wiedział jeszcze, że będzie to rozmnożone i wróci do niego, pomagając po drodze tysiącom ludzi. Czy czuł złość, wściekłość, smutek czy rozpacz? A może przeszywający i tępy ból poświęcenia? (więcej: Ew. wg św. Jana 6:9)

PRZYJACIELE SPARALIŻOWANEGO - nie wpuszczą drzwiami, wejdę oknem. 

Jeśli wchodzisz oknem jesteś dobry. 

Ale co powiesz na wchodzenie przez dach? 

Czy potrafisz poświęcić się dla ważnej dla ciebie sprawy: przepchnąć się przez tłum, wdrapać się na dach, narazić się na wytykanie palcami, pobłażliwe uśmieszki lub jawne oburzenie, potem jeszcze namęczyć sie fizycznie, rozbierając dach i dopiąć celu? Dodatkowo, postępować tak, nie tracąc kontaktu z osobą, dla której to robisz, bo przecież oni, chcąc zapewnić spotkanie z Jezusem swemu sparaliżowanemu przyjacielowi, robili to razem z nim. 

Ci ludzie zdecydowanie mnie inspirują! (więcej: Ew. wg św. Marka 2)

C.S. LEWIS - dobrze by było, gdyby stał się kojarzony z czymś więcej niż tylko szafą i faunem. Być może jest tak, że osoby, które miały coś ważnego do powiedzenia, były niesamowicie oczytane i inteligentne, najlepiej wrzucić do wora z etykietką, która oddaje tylko niewielką część, tego czym się zajmowały. C.S. Lewis to o wiele więcej niż Narnia. To eseje, rozważania filozoficzne, paraboliczne powieści, odczyty radiowe, to w końcu apologetyka najwyższych lotów. Ponieważ nie mogę znać wszystkich bardzo dobrze, co jakiś czas

wybieram osoby, które chcę zgłębić 

i nauczyć się od nich konkretnych rzeczy. 

Od niego na pewno można.

Do zastanowienia się:

1. Kto jest twoją inspiracją? Czy są to ludzie przypadkowi czy wybierasz ich świadomie?

2. Jak myślisz, czy możesz się nauczyć czegoś od innych bezimiennych bohaterów? Od kogo? 
3. Czy w kulturze autopromocji stawiasz znak równości między bezimiennym a mało znaczącym?
4. Czy jesteś bezimienny? Jak się z tym czujesz? Czy powinno się pozbywać bezimienności?

Joł! Staram się nie wrzucać tu pomysłów, bez wcześniejszego ich wypróbowania :) Wykonanie pięciu prań w tym proszku uznaję za wypróbowanie. Pomyślałam sobie, że 

spróbuję, a co mi tam. 

Gorszego chemicznie dziadostwa niż to kupne 

na pewno nie wyprodukuję. 

Poszukałam jak zwykle w amerykańskiej blogosferze i znalazłam prosty przepis, bez boraksu, bo ponoć na jego temat krążą różne opinie, a na mojej liście priorytetów nie było takiej pozycji, jak obczajanie, kto ma rację...

Tak więc: soda oczyszczona + mydło + ewentualnie olejek eteryczny. Simple enough!

Ale... sodę oczyszczoną, zgodnie z radą, należało najpierw "przemienić" w sodę "przemysłową". 

Włożyłam sodę na pół godziny do piekarnika, 200 stopni. Gotowe.

[Więcej poczytacie u tej blogerki. Tak jest też dokładny przepis, jak oczywiście, jak zwykle, robiłam "na oko"... Innych jej wpisów nie znam, ale podaję, może ktoś chce zobaczyć, że nie wymyśliłam tego sama ;) ]

Do tego zmieliłam w swoim kombajnie kuchennym kostkę mydła (wcześniej pokrojoną na kawałki średniej wielkości). Dodałam kilka łyżeczek sody oczyszczonej, wymieszałam. Gotowe.

Pranie do pralki, proszek do pralki, proszek do podajnika wraz z kilkoma kropelkami olejku gerjfrutowego. Gotowe.

Efekt - tzw. nie widzę różnicy między tym domowym proszkiem, a chemią ze sklepu... Pachnie naturalnie, choć tylko przez jakąś chwilę po wyciągnięciu, ale od pewnego dostawcy chemii przemysłowej, czyli fachowca, usłyszałam kiedyś takie zdanie "eureka": 

Żeby było czyste, wcale nie musi pachnieć! 

To tak jesteśmy przyzwyczajone, że jak wypierzemy, to musi być czuć przez pół mieszkania "świeże pranie"... osobiście mnie taki zapach sztuczny trochę drażni, jest z lekka duszący... Mam też świadomość, ile różnych dziwnych składników wpływa na taki przepiękny zapaszek... Dawno odeszłam od płynów do płukania tkanin. Ale, jak kto woli.

Obawiałam się prania czarnego - i rzeczywiście na kilku bluzkach (dwóch może, bo to zależy też od faktury materiału) zostały lekkie, białe smugi. Ale: dokładnie to samo miałam używając proszku ze sklepu w postaci płynu do prania! 

Będę dalej próbować, bo zrobiłam kolejną porcję. Ktoś powie, że z tym jest dużo zabawy.. Nie do końca, jeśli robisz to na raty. Robię to nie dlatego, że nagle stałam się "eko-świrem", ale dlatego, że chcę wypróbowywać na ile można się uniezależnić, od produktów oferowanych i wtłaczanych nam do głowy przez lata, z plakietką: musisz ich używać. 

Nasze prababki prały w mydlinach i nie sądzę, żeby można było coś zarzucić ich ubraniom ;)

Miałam napisać już kiedyś o tym jak myję twarz różnymi olejami, ale to przełożę. Chcę jeszcze coś wypróbować i wtedy zrobię wpis lekko kosmetyczny ;)

Napiszcie w komentarzach co wy uważacie na temat domowych proszków do prania i innych środków czystości?

P.S. Jeśli ktoś się zmartwił tym, co się stało z moim kombajnem po tym jak zmieliłam w nim mydło, informuję, że po operacji zmiksowałam w nim wodę z sodą oczyszczoną i octem. Następnie umyłam jak zazwyczaj. I też: na pewno to mniej chemii niż umycie go płynem do naczyń, a skład mydła i płynu pewnie nie aż tak bardzo się różni. Tego by człowiek nie zjadł ani tego ;) Pozdrowienia!

Wielki Boże,

Ucz mnie cierpliwości i daj siły do tej nauki. Pragnę być cierpliwa szczególnie dla swoich dzieci.
Spraw, bym pamiętała, że skoro zazwyczaj potrafię okiełznać swój język, rozmawiając z koleżanką w pracy, panem w urzędzie, czy znajomym, tym bardziej powinnam się starać to robić z osobami, które naprawdę kocham.

Pouczaj mnie jak uczyć moje dzieci mądrego życia.
Mi samej daj mądrości, bo ciągle w czymś mi jej brakuje.
Nie chcę tylko wiedzy z szanowanych książek czy modnych blogów, tylko umiejętności jak ją zawsze przekuć w dobro.

Pokazuj, jak uczyć mówienia "proszę o pomoc", "nie", "przepraszam" i "dziękuję". 

Pragnę, by moje dzieci nie były ani zbyt nieśmiałe, ani zbyt dumne na to, by wyciągnąć rękę o pomoc. 

Wiem, że czasami muszą umieć odmówić, dla swojego własnego dobra. 

Jestem świadoma jak wiele może zmienić prawdziwa skrucha.

Znam wartość wdzięczności i chcę, by była częścią ich natury.

Ożywiaj codziennie we mnie wiarę, że moje dzieci są wyjątkowe.
Dokładnie tak jak każde inne dziecko. Ty sam o tym mówisz w swoim Piśmie.
Pokaż mi jak budować w nich wiarę w swoje możliwości, tak by wiedziały, że dałeś im szczególne talenty i przypisałeś indywidualne powołanie. 

Jeśli tak zaplanowałeś to będą albo wiernie i bezimiennie służyć w najmniejszej rzeczy, albo dostaną kolejnego Nobla. 

Cokolwiek w nich włożyłeś, ucz mnie jak to rozpoznać i rozwijać.

Przypominaj mi, że błędy są nieuniknione. I moje, i ich własne.
Jednak, jeśli kocham Ciebie, Ty każdy błąd zamieniasz w dobro, choć czasem tak trudno w to uwierzyć. 

Upewniaj mnie, że to, że kocham nie znaczy, że zawsze mam mówić "tak".
Nawet, gdy jest to najłatwiejsze wyjście, dla "świętego spokoju".
Właśnie wtedy Ty sam dodawaj mi sił i determinacji, by wychowywać...

Pilnuj, byśmy nie zapomnieli o pokorze, czyli byli zawsze gotowi do dalszej nauki, ale niech słowa krytykujących niedowiarków nie podcinają nam skrzydeł. 

Ty jesteś jedynym Sędzią naszych marzeń i czynów.

Zabieraj strach o przyszłość.

Napełniaj wiarą, że Ty masz zawsze wszystko pod kontrolą.

Matka Współczesna

Nazwa dosyć agresywna, bo w sumie mowa jest o trudnym temacie, chodzi mi o samodyscyplinę. Słowo chyba już/jeszcze niemodne lub może po prostu niszowe? Bo przecież cierpliwość to raczej nie jest mocna strona współczesnego człowieka. Raczej przyjmują się słowa: instant lub hasła w stylu: "jak najszybciej" czy "jak najłatwiej". A tu samodyscyplina? Ujarzmianie czegoś?

W tym momencie chciałam napisać o ciele, choć samokontrola może dotyczyć wielu dziedzin życia, ot choćby zakupów :)

Zostanę na razie przy ciele. Tak sobie myślę, że moje to taki tygrys. Czasem


Czekoladka, czemu nie? Leżenie na kanapie, pewnie. Autko zamiast roweru, najlepiej! Spacer? W taką pluchę? Ten tygrysek dużo może, ale trzeba go poskramiać. I to niestety codziennie, przynajmniej ja tak mam w pewnych dziedzinach, żywię nadzieję, że nie jestem odosobnionym przypadkiem...?

W celu okiełznania zwierza przygotowałam plan. Jeśli nawet nie zrealizuję go w całości, to przynajmniej zacznę proces zmian. Tak naprawdę ten proces rozpoczął się już rok temu, ale codziennie muszę dokonywać wyborów, jak dziś postąpię z tygrysem.

Jeśli macie ochotę zacząć coś zmieniać, małymi krokami, podzielę się z wami tym, co zrobiłam miesiąc temu. Prosty kalendarz (wersja styczniowa, nieudoskonalona, na zdjęciu powyżej), z dniami podzielonymi na dwie przegródki, w którym można zaznaczać czy zrobiłaś coś:

a) dla ciała - i nie chodzi tu o wmasowanie kremiku czy zjedzenie pączka ;) U mnie jest to bieganie, a w kalendarzu zaznaczam dystans, jaki udaje mi się pokonać danego dnia, u ciebie może to być choćby krótki spacer, wyrzeczenie się tego pączka czy dziesięć przysiadów... Zacznij od małych kroków, a jeśli uda ci się wytrwać, apetyt na zmiany wzrośnie

b) i duszy lub ducha - przeczytanie fragmentu książki, przesłuchanie odcinka audiobooka itp. Taki planer mnie motywuje, bo mam go przed oczami codziennie i "ścigam się sama ze sobą"...


Pobierz, wydrukuj, poskramiaj tygrysa. 

[POBIERZ I WYDRUKUJ]

Przyjemnie jest się uczyć, gdy nawet nie odczuwamy, że to robimy :) Oglądanie zagranicznych filmów bez napisów czy lektora, słuchanie wykładów podczas jazdy autobusem, audiobooka w czasie porannego przygotowywania się do wyjścia z domu etc. To tylko kilka (podstawowych w sumie...) przykładów czynności, które łatwo można przenieść na "wyższy poziom" i zrobić z nich dobry użytek. Polecam każdy z nich, a jestem ciekawa jakie macie inne sposoby? Podzielcie się nimi koniecznie w komentarzach!

Małe dzieci uczą się bez przerwy. Nie zdajemy sobie sprawy ile procesów myślowych wykonują każdego dnia i jak intensywnie, i efektywnie budują swoją mapę pamięciową. Bez wchodzenia zbytnio w szczegóły, dzieci do nauki wykorzystują wszysko, np. znane wszystkim mamom naśladownictwo. Ostatnio słyszałam świetny cytat, ktoś powiedział; 

"Dzieci są doskonałymi imitatorami. 

Daj im coś wspaniałego do naśladowania". 

O tym, że właśnie tę zdolność dzieci warto jest wykorzystywać jeśli chodzi o uczenie języków już pisałam. 

Dziś podam wam, to co zebrałam w mojej praktyce uczenia języków dzieci, i nie tylko. Wzorując się na lepszych ode mnie, stworzyłam z tego akronim, wtedy naprawdę łatwiej zostaje w pamięci...

Potrzebujesz - wydrukuj i feel free to use it!

Spróbujcie, bo naprawdę warto. 

Tylko róbcie to z głową, ale bez spinki ;)

[kliknij i powiększ]

A o wykorzystywaniu śpiewania w wychowywaniu i uczeniu dzieci mam już w głowie konkstrukcję kolejnego posta... Za jakiś czas... :) 

Do znowu!

Rok Ascetyczny, o którym pisałam tutaj rozpoczęty! Nie wiem jak wyglądało to u was, ale u mnie było i fajnie, i normalnie, i śmiesznie, i refleksyjnie. Dziś po wielu dniach mam okazję znów coś napisać. 

Jedną z rzeczy, o której ostatnio dużo myślę jest takie hasło "radykalność i łaska". Przez wiele lat, gdzieś tam w środku, niestety... szczyciłam się, że na ogół nie mam problemu, by komunikować swoje zdanie. Jak w coś wierzę całym sercem, to głośno to wyrażam, jak coś mnie wkurza to jasno to artykułuję, jak ktoś się wstydzi zwrócić komuś uwagę, ja potrafię, jak innym jest głupio się wygłupić, mi nie. I 

tak sobie myślałam, że jestem taka "radykalna". 

Radykalizm, w tym wypadku, rozumiany jest przeze mnie chyba niedokładnie zgodnie z definicją słownikową... Zapewne są lepsze słowa, które opisałyby to, co mam na myśli. Chodzi mi o umiejętność domagania się przestrzegania ogólnie przyjętych norm społecznych, ale też gotowość do wznoszenia się ponad to, co szare i nijakie. 

[fot. oliwer]

Przykład pierwszego: pcham wózek chodnikiem przy ruchliwej ulicy. Na przystanku tłumek, po drugiej stronie ludzie wysypują się z załadowanego autobusu. Środek dnia, auta jeżdzą non stop. Chłopcy w wieku pierwszych klas podstawówki przerzucają sobie piłeczkę tenisową, stojąc po przeciwnych stronach ulicy każdy. Szok. Nikt nie reaguje. Niektórzy zerkają ukradkiem, inni otwarcie się gapią. Chłopcy rzucają w najlepsze. Idę, idę, dalej nikt nie reaguje. Kiedy mijam jednego z chłopców, zwracam mu uwagę. Nie pamiętam co powiedziałam, ale przestali. 

Przykład drugiego: by promować dobre rzeczy, nie wstydzę się tego, że ludzie mogą się ze mnie pośmiać. Mogę się przebrać za klauna albo robić z siebie głupka nawet bez kostiumu, i jeszcze dobrze się przy tym bawić :)

O ile ten drugi przykład nie wymaga wg mnie zmian, o tyle jeśli chodzi o pierwszy - dużo tu do zrobienia. Bo właśnie taka radykalna konkretność, (a może należałoby ją nazwać - bezobcesowość...?) ma swoje dobre i złe strony. Dopiero niedawno zrozumiałam, że czegoś mi bardzo brakuje.

Łaski.

Jest chyba tytuł książki "Łaska zmienia wszystko", nie jestem pewna. Ale na pewno jest książka "Zaskoczony łaską". Tak, łaska zaskakuje i zmienia. 

[fot. oliwer]

Zresztą, to chyba już takie niemodne słowo, bo kto go dziś używa w życiu codziennym? Księża, sędziowie, pastorzy? Nawet szukając synonimów natknęłam się w pewnym słowniku najpierw na słowo: "łacha"...

Chyba najbardziej współczesnym odpowiednikiem byłoby słowo "życzliwość". Parafrazując Mariusza Muszczyńskiego, człowieka, którego bardzo cenię, a którego teksty można znaleźć tutaj 

kilof konkretności należy uzupełnić życzliwością. 

Mogę dalej zmieniać świat, ale z miłością, a nie wyższością. Tego muszę się uczyć. 

Jeśli masz ochotę, zastanów się:

1. Czy jest jakaś podstawowa rzecz, nad którą powinnaś pracować w najbliższym okresie? Mówienie przepraszam, tym, których kochasz, radzenie sobie ze złymi emocjami, zarządzanie własnym czasem, mówienie nie. Lista może być długa...

2. Czy i jak reagujesz, gdy dzieje się coś złego lub niewłaściwego?

P.S. Na zdjęciach mój jedyny taki ugly sweater, wersja pastelowa! Mam go po babci i mam do niego sentyment, przetrwał już wiele sezonowych odgracań szafy, bo do dziś pamiętam jak grzał mnie nocami pod namiotem, a miś polarny jest bezbłędny!

[Tekst za zgodą przyjaciela.]

Znamy się chyba od połowy podstawówki. Przyjaźnimy pewnie od jej końca lub początku średniej, starego systemu. Jesteśmy częścią starej 'paczki'. Przeżyliśmy wiele świetnych chwil, śmialiśmy się do rozpuku, ale też gadaliśmy nocami o ważnych życiowych sprawach, takich jak pierwsze miłości i inne teorie wszystkiego...

Pamiętam jak nasi rodzice, gdy spotykaliśmy się wszyscy w weekendy, w mieszkaniach, któregoś z nas, albo ganili nas za długie siedzenie, albo bez słowa komentarza, chyłkiem wymykali się do pracy. O piątej rano, a może nawet wcześniej, na korytarzu zapalało się światło w toalecie i wtedy wszyscy wiedzieliśmy, że znów przegięliśmy.

Ale to była śmietanka mojej młodości, radość, przyjaźń, pasje, śmiech, szczerość, dyskusje, a czasem kłótnie.


Pamiętam wspólne rozmowy na temat Boga, zastanawianie się nad Jego działaniem w naszym życiu, ale też modlitwy o siebie.

Kiedy pół roku temu udało się reaktywować 'paczkę', to było coś niesamowitego. Klasyczne spotkanie po latach. Tym razem, każdy pojawił się już ze swoją rodziną, a trzeba wiedzieć, że niektórzy pohajtali się 'wewnątrz paczki'... Zapowiadała się noc wspomnień, a część z nas już siedziała na kanapach i rozkręcała wieczór, ja karmiłam wtedy Szwołka w pokoju obok. I nagle spadła 'bomba światopoglądowa'. Słyszę to zdanie:

Nie pamiętam czy to do mnie dotarło od razu. Dołączyłam do rozmowy dopiero po jakiejś chwili, jak Szwołek zasnął. Wiedziałam, że to nie będzie śmianie się do rozpuku z dawnych żartów. Chyba nikt z nas tak sobie tego nie wyobrażał. I znów siedzieliśmy prawie do świtu (prawie, bo każdy kto przyjechał ze swoimi maluchami, docenia wartość snu...) Podczas, gdy jedni zadawali pytania o poglądy, fakty, mity, teorie, inni próbowali walki na argumenty, nikt z nas nie zapytał o powód. Być może to dopiero przed nami? Myślę, że znów spotkamy się w takim gronie, choć nie jest to łatwe, w sytuacji, gdy jesteśmy rozsiani nie tylko po Polsce, ale i Europie...

Tak czy inaczej, dla mnie ta noc w jakims sensie była przełomowa. Poniżej zawarłam kilka pytań/myśli, które się wtedy pojawiło lub pojawia nadal, w odniesieniu do tego jednego zdania. Może też chcesz się z nimi zmierzyć?

1. Co tak naprawdę jest podstawą mojej wiary w Boga? Tradycja? To, co wmówili mi rodzice, pastor czy ksiądz?

2. Czy i jak potrafię prezentować postawę z wersetu z 1 Listu Piotra (3:15) "zawsze gotowi do obrony przed każdym, domagającym się od was wytłumaczenia się z nadziei waszej"? Czy w ogóle umiem wyjaśnić, dlaczego wierzę? Czy potrafiłbym porozmawiać o tym z punkiem, prawnikiem, kasjerką, profesorem zwyczajnym, ateistą, buddystą, Żydem, sąsiadem, przyjacielem, wrogiem, dzieckiem?

3. Czy wkładam wysiłek w poznanie Boga osobiście czy polegam tylko na przekazie innych? Czy proszę Go o to, by On sam mi objawił jaki JEST? 

4. Jeśli w żaden sposób nie jesteś osobą 'praktykującą', bez względu na denominację, odłam, a może w ogóle nie wierzysz, to czy wystawiasz Boga na próbę, mówiąc zupełnie szczerze i otwarcie: 
Jeśli naprawdę istniejesz, przemów do mnie? 

W takim zdaniu, jeśli pochodzi z głębokiego wołania twojego jestestwa, nie ma nic niestosownego. 

- - -

Usłyszeć od przyjaciela, który był głęboko wierzący, bo to nie był nominalny ........... (tu wstaw nazwę denominacji czy odłamu), że stał się ateistą, bardzo mocno konfrontuje. 

I za to Ci dziękuję, Przyjacielu.

To zdanie wymusiło we mnie oddzielenie. Oddzielenie od tego, co nijakie, od tego co kompromisowe, od tego, co polega tylko na przekazie innych, od tego, co na pół gwizdka. Sprawiło, że zadaję pytania, nawet te trudne, ale też


Zmusiło do uchwycenia się Boga i znalazło odpowiedź w przeżywaniu Go w dogłębny sposób, jak nigdy wcześniej.

Wierzę, że to zdanie z naklejki z lat dziewięćdziesiątych, umieszczanej na tyłach samochodów, jest kluczowe:


A za odpowiedź na tak proste pytanie, w świecie smartfonów i Trybunalów Praw Człowieka, można umrzeć.

Właśnie tym zajomwaliśmy się wczoraj na pierwszysch warsztatów z odgracania, które zorganizowałam. Cieszę się ogromnie, że to się udało! Świetnie było porozmawiać sobie o takich przyziemnych, kobiecych sprawach.

Okazało się, że na każdą z nas ma wpływ to jak wygląda miejsce, w którym mieszkamy. Jego uporządkowanie, estetyka, zorganizowanie i funkcjonalność mogą nas albo dobić, albo wprawiać w dobry nastrój. Skoro tak jest, czemu nie stawić temu czoła na codzień?

Podobno już w pierwszych klasach podstawówki pytałam wychowaczynię, czy mogę jej poukładać rzeczy na biurku... Wszystko to nie znaczy w ogóle, że moje mieszkanie wygląda jak z katalogu wnętrzarskiego i w sumie to tak sterylnie by mi się tu nie podobało. Ale dążę do tego, by 

wiedzieć zawsze, gdzie co mam, 

choćbym miała tego za dużo ;)

Wyodrębniłam składniki "soku z gadających głów", o którym pisałam tutaj. Zgodzę się, że ich stosowanie nie zapewnia szczęścia jako takiego, ale wiem w czym pomaga. W walce z obezwładniającym marazmem, który może być spowodowany poczuciem, że nie mam czasu dla siebie czy przyjaciół, jestem tylko trybikiem w wielkiej machinie świata. Pomaga też w zmniejszaniu stresu spowodowanego np. chronicznym bałaganem (przetestowane osobiście!). Co prawda nie da się wszystkiego zmienić czy naprawić od razu, ale jestem pewna, że 

skupiając się choćby na jednym z tych składników można poczuć,
że oto: 

Tak! Coś mi wychodzi! 

A stąd już będzie łatwiej wyruszyć w podróż pozytywnych zmian, oczywiście małymi krokami.

To zaczynamy:

1. WCZESNE WSTAWANIE

Nie ma bata - chcesz zdążyć zjeść normalnie, ogranąć siebie, mieszkanie, zrobić coś ekstra, co sprawi, że się rozwijasz: poćwiczyć fizycznie, poczytać książkę, pójść piechotą do pracy czy szkoły - musisz wstać WCZEŚNIEJ. I tu przyznaję od razu: to jest


Ostatnio prawie codziennie przegrywam tą walkę, tłumacząc sobie, że trzeba się nacieszyć ostatnimi miesiącami macierzyńskiego. A z drugiej strony źle się czuję, kiedy wstaję na styk (choć umysł całkowicie odrzuca te fakty kiedy budzik wzywa). 

Odkrywam jednak, że prawdopodobnie jestem jak niedźwiedzie, które po prostu zimą funkcjonują inaczej. Pamiętam przecież kwiecień i kolejne miesiące, gdy codziennie prawie wyfruwałm z łóżka i przychodziło to z łatwością.

No tak, wyjątek stanowią studenci i samotni freelancerzy ;) Ale uwaga:


Chociaż...? A śpijcie sobie ;)
Jeśli jednak chcecie zmiany w tym obszarze, jeden pomysł wydał mi się dosyć skuteczny. Aplikacja, która jeśli nie wstaniesz o określonej godzinie wyśle Ci rachunek do zapłacenia (opis w skrócie). Skuteczna ostateczność.

2. PLANOWANIE I DOBRA ORGANIZACJA

Okazuje się, że planowanie + organizacja czasu i przestrzeni życiowej to


Chodzi o sukces w rozumieniu zadowolenia z miejsca, w którym się jest, tego, co się robi i kim się jest. American housewife kilkorga dzieci, rozwojowy biznesmen, polski coach i światowej sławy lider pracy z ludźmi - wszyscy mówią to samo: planuj i organizuj. O tym zagadnieniu mówię sporo podczas swoich warsztatów. Zapraszam, np. tutaj

3. BEZ ZBĘDNEJ ZWŁOKI

Ten termin został mi z czasów pracy z papierami. Bo nie wiem czy wiecie, ale właśnie w taki sposób powinna zostać załatwiona prawie każda sprawa, z którą zwraca się petent ;) Ta zasada jest kluczowa w panowaniu nad swoim domem czy np. skrzynką mailową. Odkładanie rzeczy na miejsce, sporządzanie list, które pomagają realizować konkretne cele (te duże i te prozaiczne, jak zapisanie się do lekarza), mycie naczyń po obiedzie, składanie prania itd. czyli proza życia. Stosuję ten trik dopiero od trzech lat i muszę przyznać - wchodzi w krew i działa! Tylko mam poczucie winy względem mamy, która za nastolatki suszyła mi głowę, żebym posprzątała swój pokój! Dziś

4. RYTUAŁY

A dodatkowo też inne słowo na R, które po części łączy się z tym zagadnieniem - RUTYNA :) Taka pozytywna. Trochę pisałam o tym w tym poście. Aczkolwiek dziś poranna rutyna wygląda nieco inaczej, niektóre rzeczy zostąły przesunięte na inną porę dnia, ale spora część działa dalej w takiej wersji np. szczotkuję się dalej z uporem maniaka ;) Jeśli chodzi o rytuały - staram się rozwinąć nowe tradycje rodzinne, takie jak specjalny wieczór ze starszą córką czy niezmienne czytanie jej na głos przed snem. Własnie


spajają rodzinę lub umacniają poczucie własnej wartości, u tych którzy jeszcze żyją jak wolne ptaki ;)

5. KREATYWNOŚĆ I PASJA

Chodzi głównie o myślenie 'out of the box', czyli jak podejść do problemu inaczej, ugryźć go z innej strony, zachować świeżość spojrzenia. Jestem prawie pewna, że może to dotyczyć każdej dziedziny naszego życia. Przykład prozaiczny znajdziesz tutaj. Podpowiedź dla ludzi, którzy myślą, że nie są kreatywni: szukaj :) 


Umieć korzystać z doświadczenia i pomysłów innych, nie ze wszystkim trzeba odkrywać Amerykę na nowo ;) Polecam np. Pinterest (choć musisz wiedzieć, że to uzależnia...). Na koniec pomysł: załóż sobie "bank inspiracji". Czy to będzie zeszyt, segregator z wycinkami z gazet, folder na kompie czy aplikacja - zrób to. Nigdy nie wiesz kiedy nadarzy się okazja, żeby zrealizować niesamowity pomysł. Jeśli pracujesz z ludźmi, piszesz lub przemawiasz publicznie - załóż sobie "inspirownik" (tak określa to Jacek Walkiewicz, o którym pisałam przy okazji tego posta). Będziesz mogła zapisywać tam anegdoty, przykłady z życia czy inne rzeczy, które mogą ci się przydać. I ostatnia rada w tym temacie - porządkuj je w swój własny system.