Co jak co, ale angielskie desery są naprawdę wyśmienite. Czapki z głów.

Ponieważ potrafię zepsuć każde ciasto, rzadko się biorę za robienie takich delicji, ale ale... przy tym sobie radzę :) Wrzucam przepis na trifle, inne jego warianty znajdziecie na typowych blogach kulinarnych, u mnie ja zwykle - na oko. Nie ma się potem co dziwić, że mi ciasta nie wychodzą, tam proporcje są jednak istotne...

Ok, lecimy:

1. Na spód naczynia ułożyć biszkopty (upss... nie mówiłam, że to nie jest przysmak bezglutenowy?) i zalać tężejącą owocową galaretką (zawsze daję mniej wody niż w przepisie, żeby szybciej stężała) Odstawić na noc, najlepiej do lodówki.

2. Wykonać budyń waniliowy, też z większą ilością mleka, tak żeby był bardziej płynny (chyba, że są wśród nas chętne na wykonanie sosu custard wg. tradycyjnej receptury... trzeba zatem wyguglować...).  Gdy lekko ostygnie, zalać pierwszą masę, można wcześniej nasypać owoców sezonowych.

3. Ubić śmietanę 30% z odrobiną żelatyny lub mixu do śmietany (ja z przezorności użyłam obu dodatków)

4. Udekorować świeżymi owocami

Voilà!

Oczywiście istnieją warianty tego deseru i podejrzewam, że powyższy jest ubogim krewnym oryginału, ale smakuje wyśmienicie...

A na końcu znów znajdziecie serię brzydkich zdjęć, czyli podgląd mojej kuchni podczas procesu przygotowywania ;)

(a stąd były owocki - organiczne porzeczki, ale od rodziny, nie z wypasionego ekotargu ;)

Pomyślałam, że napiszę o takim banale jak zakupy. Proza każdej kobiety. Proza, bo będę pisać o "jedzeniowych", a nie poezja, czyli cała reszta rzeczy, na które kobieta może wydać kasę ;)

Czy zastanawiałyście się jak przenieść robienie zakupów na wyższy poziom? Podzielę się z wami moimi pomysłami, które też są zaczerpnięte od bardziej doświadczonych w temacie, a praktykowane przeze mnie już od dłuższego czasu.

1) Jeśli mieszkasz w dużym mieście, gdzie rozwinięta jest usługa zamawiania i dowozu zakupów przez internet, zachęcam - spróbuj. U mnie posiłkuję się tego typu rozwiązaniem raz na dwa-trzy miesiące. 

Mam w kuchni listę zakupów długoterminowych, na którą wpisuję rzeczy, które się kończą,
ale nie są niezbędne w danej chwili, 

np. duża butelka oliwy, proszek do prania (choć od kilku miesięcy piorę w czymś innym, zobacz tutaj, ryż, worki na śmieci etc.) Koszt dostawy takich zakupów waha się od 3-5 zł do ok 9 zł, w mieście średniej wielkości (dane na wiosnę 2016). Zrobienie takich zakupów to ok 40 min na necie, chyba, że znasz już dobrze system - zrobisz to w mniej niż pół godziny. Porównaj to z ceną za paliwo jaką spalisz jadąc i wracając do sklepu, czasem (co najmniej 1,5 h w markecie) i tym, że będziesz to sama pakować i taszczyć ze sklepu do auta i z auta do mieszkania... 

Wybór doskonały na zakupy duże, realizowane co jakiś czas.

2) Rób zakupy z listą i planuj posiłki. Nic nowego, a jednak jak podpytuję koleżanki to chciałby, przytakują, mówią 'no właśnie', ale nie robią.. Zachęcam Cię 

obejrzyj mój najnowszy film
nt. kuchennej ergonomii. 

Znajdziesz go o tu :)

3) Zmniejszaj ilość kupowanego 'junk food' :) Poniżej zdjęcie moich wczorajszych zakupów. Jeśli słyszałyście o 'whole food' to zauważycie inspirację tym ruchem. Generalnie staram się kupować jak najmniej żywności przetworzonej. Moje zakupy i plany posiłków wokół tego się skupiają. Drugie śniadanie - owoc, przyzwyczajanie się do rezygnacji ze słodkich jogurcików (w których może się znajdować nawet całkiem spora, kopiata łyżka cukru...), odkrywanie, że sałatka też może być 'samowystarczalnym' posiłkiem! Tego uczę się od roku. Wystarczy dobrać warzywa, które lubimy i dodać ekstra sos - naprawdę miło się zajada :) Odsyłam też do wpisu o sałatkach w słoiku.

Oczywiście podczas takich zakupów czasem coś śmieciowego też zapląta się w koszyk, ale wiecie jak jest: 

życie bez czekolady jest mega trudne..! 

Choć jak robiłam te zakupy to zamiast czekolady skusiło mnie coś, czego jeszcze nie próbowałam - smażone płaty śledziowe w zalewie octowej! (oszczędziłam widoku na zdjęciu).

Papa i powodzenia! Chętnie poczytam jakie macie pomysły na jeszcze lepsze wydawanie pieniędzy na jedzenie :)

Wiecie, że całkiem niedawno odkryłam, że piekarnik nie służy tylko do tego, żeby w nim piec ciasta albo makaronowe zapiekanki? Nie cierpię zapachu smażonego oleju, więc główkowałam jak wyeliminować go z kuchni, gotując nadal tak, by Mąż jadł. Zresztą same sałatki czy zupy mi się też nie uśmiechają. Kuchnie śródziemnomorskie, np. hiszpańska, którą trochę znam z racji moich zainteresowań, bazują na treściwych posiłkach, które wcale nie są obtaczane w mące, jajku i bułce, a potem smażone tak długo, aż 

kolor będzie złocisty, 

a włosy gospodyni pachnące smażeniną...

Tak więc - piekarnik, a do niego: ryby, mięsa, warzywa. W panierce z przypraw i maki kukurydzianej albo w rękawie. Zapiekanki z ryżu w naczyniach żaroodpornych albo na silikonowych formach. Pokroić, przyprawić, ułożyć, nastawić, wstawić. Czekać. Jeść. 

A na parze? Rybę na przykład. Mi nigdy nie wychodziło smażenie panierowanej ryby.. Nie wiedzieć czemu, panierka po obróceniu zawsze odpadała. 

Już się nie frustruję, 

tylko wsadzam do pieca albo na parę. 

Smażę tylko jajka, bekonik (mmmm.... sobotnie śniadanko) i naleśniki. Może to tylko ja taka byłam przywiązana do naszej polskiej kuchni mąką i olejem stojącej..? Ale jeśli szukasz alternatywy dla smażenia - to naprawdę polecam. Piekarnik - nie tylko od wielkiego dzwonu i nie tylko na słodkości!

Wiem, że sezon zupowy już dobiega końca, ale jeszcze miałam smaka to ugotowałam. Zupa tortilla, rozgrzewające cudeńko. Wzorowałam się na przepisie z tego bloga. Aczkolwiek, gotowałam ją drugi raz, i jak to u mnie bywa, już tak kurczowo nie trzymałam się przepisu... Nie używam do niej chili, bo jednak jemy całą rodzinką, a w sumie nie kocham też zbytnio ostrego jedzenia. Dodałam też ciecierzycę.

Zupka jest ciekawa, np. gotowane awokado to dla mnie nowość. No i oczywiście nie ma to jak cheddarek w każdej ilości :)

I znów, dla tych, którzy lubią wiedzieć, że zaplanowane fotki są fajne, ale "jasne, na pewno podaje tak przystrojoną zupkę.." - gratka, tzw. brzydkie fotki :) Bo choć pracuję nad tym, by wyglądało estetycznie, to estetycznie na pewno nie jest zawsze. Życie się toczy i 

życie to 

brudne naczynia, 

obierki 

i ten ciągle nieumyty zlew.

Jeśli szukacie ciekawych, a przy okazji dobroczynnych pomysłów w kuchni, to może spodoba wam się złote mleko? Natknęłam się na nie chyba miesiąc temu u pewnej kanadyjskiej blogerki (Mimi Ikonn), a że jego przygotowanie nie wyglądało na skomplikowane, spróbowałam. Podobno ma doskonałe właściwości zdrowotne etc. W jego przygotowaniu kluczową rolę odgrywa kurkuma, o której już dawno temu słyszałam wiele dobrych rzeczy. Chcecie wiedzieć więcej, szukajcie na fachowych stronach. Wychodzę z założenia, że nasz świat jest tak bogaty w rośliny, zioła, przyprawy, potrawy i pomysły żywieniowe, że od czasu do czasu dobrze jest spróbować czegoś nowego :) Skoro u nas wiadomo, że aronia to mega źródło witaminy C, to może warto też podpatrzyć coś od mieszkańców Indii czy Argentyny? 

Swoje znać i chwalić, cudze poznać. 

Do tej pory kurkumę stosowałam głównie w zupach lub np. naleśnikach. A tym razem znalazłam wersję do picia :)

Tutaj rozgrzewam mleczko...

Złote mleko można przygotować na bazie mleka krowiego bądź, jak właśnie na zdjęciu wyżej, kokosowego. Zanim jednak przygotujesz napój, musisz poświęcić kilka chwil na przygotowanie pasty z kurkumy. Kurkumę zmieszaną z czarnym pieprzem np. szczyptą,  (pieprz wzmaga właściwości kurkumy) podgrzewasz w rondelku lub na małej patelni z wodą, mieszasz powoli i czekasz, aż woda w większości odparuje i powstanie dosyć gęsta pasta. Taką pastę można włożyć do szczelnego pojemniczka i przechowywać w lodówce. 

Złote mleko:

a) podgrzać mleko wraz z np. łyżeczką pasty z kurkumy, dozowanie dowolne, od ćwiartki łyżeczki do łyżeczki :)

b) nie gotować!

c) doprawić do smaku cynamonem, miodem (najlepiej po chwili, jak mleko trochę ostygnie, tak by wrzący napój nie znokautował właściwości miodu...). Można dodać też inne przyprawy, co kto lubi i trochę oleju kokosowego, choć ja z olejem już spasowałam...

Smacznego!

Oświeciła mnie koleżanka! Jakiś czas później, dokładne instrukcje podała mi inna znajoma (Dziękuję, Alex ;) 

Tak więc, już od dobrych dwóch miesięcy, próbuję. Efekt - bardzo dobry, czas przygotowania - cóż, 

nie jest to otwarcie kartonika i nalanie sobie szklaneczki 
z ręką w kieszeni... 

ale raz na jakiś czas można. 

Zdecydowanie bardziej ekonomiczne, bo z paczki wiórków kokosowych za ok 3 zł (choć ja zazwyczaj kupuję taką kilową pakę w makro) otrzymasz spokojnie ponad litr mleka kokosowego.

Wykonanie:

a) namoczyć wiórki, najlepiej przez noc

b) zblendować lub dolać wody i użyć kombajnu kuchennego (ja używam tego drugiego, ok 9 min na najwyższych prawie obrotach)

c) tu się zaczynają schody, czyli odcedzanie... można wg uznania, przez gazę, drobne sitko, grube sitko, potem znowu drobne sito etc. Zabawy trochę jest, ale to zajmuje ok. 7-10 min tak naprawdę.

d) gotowe!

 e) hola, hola, plus sprzątanie całego bałaganu i garów... :) how sweet...

Takie mleko jest świetne do np chai lub pancake'ów.

Resztki można użyć do zabawy sensorycznej dla maluchów (:]) lub np. zamiast mąki migdałowej, jako wypełniacz do ciasta bez mąki i cukru. Robiłam takie pomarańczowe. W skrócie: dwie pomarańcze w całości, spażone, ok. 4 jajka, pozostałości z wytwarzania ww. mleka i miód do smaku. Wymieszać, wlać do formy i zapiec, 180 stopni, coś ok 30-40 min.

(Dla zniechęconych moim lakonicznym opisem, przypominam, że mój blog nie ma profilu kulinarnego, więc przepisy podaję tak w luźnej formie... Aczkolwiek, jeśli będą osoby bardziej zainteresowane, jestem w stanie w kolejnym eksperymecie z tym ciachem, wszystko dokładnie sprawdzić, choć w dzisiejszych czasach, wiem, że jeśli nie znajdziesz tego u mnie, wyguglujesz to na pewno w innym miejscu, więc no worries)

Na koniec, gratka - brzydkie zdjęcia bałaganu podczas procesu wytwarzania mleczka :) 

Jeśli nie zwyczajna bawarka, to co? Może chai? Aromatyczny napój orientalny. Mi spodobała się idea użycia takiej ilości rozgrzewających przypraw. Od dawna nie smakuje mi już zwykła czarna, kawy nie pije, a moja kochana Inka odeszła na razie w odstawkę. Picie wody zimą, nie jest tak tak atrakcyjne, bo człowiek chce się przecież rozgrzać. Lubię zioła, ale pomyślałam, że musi być coś jeszcze! Zaczęło się od pysznej czekolady, pewnej dosyć znanej u nas marki. Zajadałm się nią trzy dni pod rząd (tak, tak, shame on me...) Smak czekolady: vanilla chai latte. Poszukałam sobie jak sie przyrządza taki napój i spróbowałam. Koleżanka podpowiedziała mi, czego mogę użyć zamiast mleka krowiego. Przygotowałam więc mleko kokosowe, zagotowałam z duużą ilością przypraw, wrzuciłam torebkę earl grey i voila!

Przyprawy, których użyłam:

- cynamon

- kardamon

- imbir

- gałka muszkatołowa

- goździki

Można dodać wg uznania jeszcze miodu i podejrzewam, że odrobinę naprawdę ostrych przypraw (pieprz czy chili), ja aż tak ekstremalna nie jestem ;)

Oczywiście można to przygotować na mleku krowim lub innych (owsianym, migdałowym etc.) lub po prostu na herbacie, bez dodatku mleka.

 (foto. oliwer)

Jeśli znacie i pijacie, to jaka jest wasza ulubiona mieszanka?

Dawno nie robiłam wpisu z serii "okołokulinarne". To, co ostatnio zmajstrowałam nadaje się na bloga ;) Chodził za mną smak słono-słodki, coś co zawitało w niektórych lodziarniach, kawiarniach, ale przede wszystkim w blogosferze. Podobno latem to właśnie słony karmel był najmodniejszym smakiem lodów na Wyspach Brytyjskich. Tak mnie to zaciekawiło, że skusiłam się na małą próbę. A właściwie prób było dwie. 

Najpierw eksperymentowałam z takim zestawieniem: solone chipsy ziemniaczene + gorzka czekolada. Niewypał, choć zanim wywaliłam to do kubła zdążylismy zjeść ponad pół paczki. Wyznaję, żeby nie było, że mi się tak ciągle udaje unikać tego niezdrowego jedzenia... Tu i tam czasem coś wpadnie.. choć teraz jest to na zasadzie "delicji". Tzn. chleba i produktów mącznych nadal nie tykam, jem o ustalonych porach, ale 

takie przekąseczki to niestety dowód, że całe życie będę walczyć z tą swoją miłością do czekolady :( 

Tak więc, wyznawszy już swą winę, opiszę wam drugie podejscie słono-słodkie. 

Kupiłam precelki solone (uhh, już sama nazwa brzmi tak smakowicie: prrrrecellllki), czekoladę gorzką i zabrałam się do pracy.
Bądźmy szczerzy: żadna to była praca, ot 10 min...

A oto trzy kroki do małego conieco (jak to się naprawdę pisze??)

1. Gorzką czekoladę roztopić w kąpieli wodnej

2. Precelki zanurzać w roztopionej czekoladzie i układać na papierze do pieczenia.

3. Odczekać troszkę (w tym czasie można umyć/wylizać rondelek...) i gotowe!

Tym razem był to strzał w słono-słodką dziesiądkę!